Stichting Kleine Beer

Arnold is pas voor de tweede keer vader geworden van een dochter. “Ik ben, zoals ieder andere ouder, trots op mijn kinderen.” Met de vreugde is er tegelijkertijd ook altijd een beetje bezorgdheid. “Mijn kinderen zijn gezond en daar ben ik ontzettend dankbaar om. Juist daarom wil ik graag ambassadeur van de stichting Kleine Beer worden. Om zieke kinderen en hun ouders te ondersteunen daar waar dat in mijn mogelijkheden ligt.” De 3-voudig Europees kampioen boksen en 3-voudig Olympisch bronzen medaillewinnaar staat nog altijd veel in de belangstelling van de media, die hem nog altijd als een rolmodel in de sport zien. “Door die publiciteit kan ik steun voor de Kleine Beer onder het grote publiek genereren.” Arnold weet niet alleen via zijn broer hoe het is als een dierbaar famielid door ziekte wordt getroffen. Zijn moeder kreeg op 50-jarige leeftijd een hersenbloeding en later volgde er nog een tweede. Ze is aan een zijde van haar lichaam verlamd. Ook kreeg zijn moeder kanker. “Mijn broer heeft zijn vechtlust niet van een vreemde. Mijn moeder heeft dapper zware tegenslagen in het leven overwonnen. Zij vertoont karaktertrekken waaraan veel gezonde mensen een voorbeeld kunnen nemen. Zieke kinderen vertonen, volgens mij, dezelfde karaktertrekken: ze hebben eveneens een geweldig doorzettingsvermogen, een sterke wil en de moed om verder te leven.

”Arnold benadrukt dat niet alleen chronisch zieke kinderen, kinderen met kanker of kinderen met brandwonden ondersteuning nodig hebben. “Zoiets grijpt heel ver in in de sociale omgeving van een kind. Naast het kind worden de ouders getroffen, maar ook opa en oma, ooms en tantes en vriendjes en vriendinnetjes. Ik hoop dat de stichting Kleine Beer veel geld bij elkaar gaat brengen waarmee de kinderen en hun families op allerlei manieren kunnen worden geholpen. Ik wil daar graag mijn bijdrage aan leveren.”

Als ik als ambassadeur van stichting de Kleine Beer een bijdrage kan leveren aan het levensgeluk van anderen, doe ik dat vol overgave.” Op 23-jarige leeftijd werd Danny voor het eerst vader. In de volgende 5 jaar kreeg hij nog 2 kinderen. Hij wist al van jongs af aan dat hij vroeg kinderen wilde. “Dat is een gevoel dat ik had, dat is moeilijk te omschrijven. Mijn leven zou niet compleet zijn zonder kinderen.” Het ouderschap schenkt hem grote voldoening. Aan de andere kant is er ook altijd de bezorgdheid die nooit verdwijnt. “Als ze op straat spelen, heb ik altijd in mijn achterhoofd zoiets van: Ik hoop dat iedereen heelhuids straks weer binnen komt. Je bent altijd bevreesd voor een val met de fiets of erger.” Deze winter werd zijn familie opgeschrikt door een ernstige ziekte bij zijn neefje Owen. Het jongetje van nog geen jaar oud, overleed aan een hersentumor. “Owen heeft 3 weken gevochten voor zijn leven, maar hij heeft het niet gered. De tumor werd laat ontdekt, in feite heeft hij geen enkele kans gehad.” Danny zag van dichtbij wat de diagnose kanker bij de ouders van een kind teweeg brengt. Maar niet alleen bij de ouders, ook bij opa en oma, ooms en tantes en neven en nichten. “De hele familie was verslagen. Niemand had hier een antwoord op.” Hij denkt dat er op het gebied van medische en menselijke behandeling voor zieke kinderen nog een wereld te verbeteren valt. “Het duurt vaak nog te lang, voordat je als ouders weet waar je met je zieke kind moet zijn. Met onze dochter hebben we bijvoorbeeld lang gezocht voordat we het juiste behandelteam hadden gevonden. Uiteindelijk kom je er wel, maar ondertussen gaat veel tijd verloren. Kostbare tijd die in andere gevallen misschien kan beslissen over leven en dood.” Acht jaar was hij professioneel wielrenner. Voor zijn wereldtitel in 1995 werd hij onderscheiden met de Jaap Eden trofee als beste sportman van Nederland. Helaas moest hij zijn carrière vroegtijdig beëindigen vanwege hartritmestoornissen. Tegenwoordig leidt hij een druk bestaan als zelfstandig journalist/commentator. “Ik hen in mijn sportieve loopbaan veel tegenslagen gehad. Ik heb meer wedstrijden verloren dan gewonnen. Dat was nodig om wereldkampioen te worden.

Wat ik wil zeggen is dit: als je als ouder van een ziek kind misschien denkt dat het leven geen vreugde meer kent, vind je op enig moment misschien toch nog iets positiefs. Kinderen zijn fantastisch. Ze geven zoveel inspiratie en betekenis aan het leven. Dat moet ons ouders blijven motiveren.”

Ik heb dat zelf ook ervaren toen ik januari 2004 werd geveld door hersenvliesontsteking en met mijn neus op de feiten werd gedrukt datje gezondheid het meest belangrijke is dat bestaat. En dus zou iedereen zich er bewust van moeten zijn dat je het getroffen hebt als je gezond bent! Daarom zet ik mij graag in als ambassadeur voor de stichting kleine beer omdat het als kind vreselijk moet zijn als je langdurig ziek bent en daardoor niet de dingen kan doen die je leeftijdgenootjes wel doen zoals spelen, zich ergens thuis voelen enz,enz. gerealiseerd en het volgende project zal een overdekte speeltuin zijn bij het AZM in Maastricht. Wij willen er dus voor zorgen dat kinderen met kanker, chronisch zieke kinderen en kinderen met brandwonden toch ook zoveel mogelijk kunnen genieten van “normale” dingen. Vaak zal dit dan in aangepaste vorm zijn dit kost geld, zo is er na het eerste evenement een ouderkinderkamer. Als papa zijnde weet ik dat een kind het mooiste en dierbaarste is wat bestaat maar daarbij maakt het je ook kwetsbaar. Want je hoopt datje eigen kind gezond en onbezorgd kan opgroeien. Maar helaas is dat niet voor iedereen het geval en zijn er sommige dingen die je niet in eigen hand hebt, het overkomt je.

Bezoek ook eens zijn website: http://www.martineau.nl

Bezoek ook eens haar website: www.maudgolsteyn.nl